news-details

رد ادعای «شهرنفروشی» مدیران شهری توسط کارشناسان اقتصاد شهری!

هر چند یکی از ادعاهای مدیران شهری اعم از شهردار تهران و اعضای شورای شهر به صفر رسیدن شهر فروشی است، اما کارشناسان اقتصاد شهری معتقدند شهرفروشی وجود دارد.

به گزارش گام نو؛ اواخر سال گذشته صحبت های زیادی را چه از شهردار تهران و چه از سوی برخی از اعضای شورای شهر مبنی بر پایان دادن به معضل شهرفروشی شنیدیم. حرف هایی که حتی تنها شنیدن آن، ذهن منتقدان و کارشاسان مدیریت شهری را بیدار می کرد که این ادعای شفاهی مدیران برخلاف آن چیزی است که بر مبنای قانون بودجه سالانه در حال روی دادن است.

اما بعد از گذشت دو ماه از مطرح شدن چنین ادعاهایی هر چند همچنان آقای شهردار باور دارد که شفر فروشی به صفر رسیده است اما حداقل رئیس کمیسیون شهرسازی و معماری شورای شهر تهران از ادعای خود برگشت و در آخرین مصاحبه خود در سال گذشته با خبرگزاری تسنیم عنوان کرد:« نمی‌گویم «شهرفروشی» نداریم اما بخش قابل توجهی از آن در چارچوب طرح تفصیلی است!» محمد سالاری در ابتدای امسال نیز عنوان کرده است: «توقف 80 درصدی شهرفروشی در تهران محقق شده است» البته این ادعا نیز در جای خود قابل بررسی است.»

اما به اعتقاد دبیر انجمن علمی اقتصادی شهری، شهرداری ناگزیر به انجام شهرفروشی است! البته ممکن است مدعی شوند این طور نیست اما بحث این است که در حال حاضر تأمین هزینه‌های شهر سخت است.

به گفته سید محسن طباطبایی مزدآبادی؛ حدود سال های 82 تا 96 هزینه اداره شهر افزایش زیادی پیدا کرد و مهمترین دلیلش این بود که توجه مدیریت شهری وقت، هم در دوره 12 ساله و هم دوره دو ساله قبل از آن روی پروژه‌های عمرانی و توسعه فیزیکی شهر متمرکز شده بود زیرا قصد داشتند زیرساخت های لازم را فراهم کنند. با افزایش هزینه‌ها، طبیعتاً باید سیستم‌های تأمین مالی جدید ایجاد شود، اگر بخواهند با سیستم‌های قدیمی شهر را اداره کنند باید از ابزارهای ناپایدار هزینه‌ها تأمین شود. این در حالی است که در چند سال اخیر شاهد تورم جهشی بوده‌ایم که باعث شیفت مدیریت شهری از توسعه عمرانی شهر به حفظ و نگهداشت بوده است؛ وقتی مدیریت شهری بر حفظ و نگهداشت متمرکز شود قائدتا ضروری است که به نوعی پروژه‌های عمرانی را تعطیل یا نیمه‌تعطیل کند یا روی پروژه‌های باقی مانده تمرکز کند یعنی پروژه جدیدی کدگذاری نشود.

برآوردهای این کارشناس اقتصاد شهری نشان می دهد؛ همانقدر که هزینه‌های شهر در حوزه عمرانی کاهش می‌یابد اما در توسعه و نگهداشت به لحاظ جهش تورمی هزینه‌ها افزایش دارد و باز هم درآمد پایدار به معنای واقعی صورت نگرفته است.

در واقع یکی از کدهای درآمدهای پایدار که پرداخت هزینه شارژ شهر از سوی مردم است تاکنون به عدد 1000 میلیارد تومان نرسیده و از طرفی ابزارهای تشویقی کافی مانند دوره قبل، ارائه نشده است؛ از همه مهمتر اینکه، جهش تورمی و آسیب‌های اقتصادی که به سازه‌های کسب و کار وارد شده است، در چهار سال اخیر باعث شد عملاً به درآمدهای پایدار در این حوزه یعنی عوارض نوسازی و پسماند و کسب و پیشه، به معنای وصول تمام قبوض دست پیدا نکنیم.

این کارشناس اقتصاد شهری تاکید دارد: سیستم های تأمین مالی در دهه قبل سعی کردند، سیستم ها را به شکل نوین تبدیل کنند و حسابداری تعهدی به معنای واقعی عملیاتی شود اما این امر محقق نشد علاوه بر این قرار شد سامانه شفافیت مالی در بسیاری از بخش‌ها مانند بهای تمام شده طراحی شود که در مقطعی اقدامات خوبی صورت گرفت اما به‌صورت جامع فعال نشد. از سوی دیگر در حال حاضر نیز نتوانسته‌ایم مدیریت جامعی در بحث کمک توسعه صندوق‌های شهری به‌ویژه کمک‌هایی مانند بانک شهر که رسالتش این بود که به شهرداری تهران در پروژه‌های شهری کمک جدی کند اما به دلایل مختلف از جمله مدیریت ناکارآمد برای تأمین به موقع، سنجیده و به جا، دستیابی جامعی صورت نگرفت بنابراین وقتی در حوزه درآمدهای پایدار نتوانیم موفقیت خوبی پیدا کنیم طبیعی است که به سراغ ابزارهای ناپایدار برویم که یکی از آنها شهر فروشی است.

به اعتقاد طباطبایی مزدآبادی،  قرار بود وحدتی بین دولت و شهرداری در تأمین هزینه‌ها باشد مانند پرداخت یارانه حمل و نقل عمومی و بلیت مترو و اتوبوس اما دولت سهم خود را نمی‌پرداخت و اکنون که هزینه‌ها افزایش یافته، پرداخت آن برایش سنگین‌تر شده است؛ شهرداری هم اگر بخواهد با سیستم پایداری، درآمد کسب کند و شهرفروشی انجام ندهد، نمی‌تواند به موفقیتی دست یابد آن هم در شرایطی که هنوز تأمین درآمدهای سیستم حمل و نقل عمومی دچار مشکل است.

به اشتراک گذاری این مطلب!

مطالب مرتبط
نظرات

ارسال دیدگاه